BBC Wezen-Vrienden onstond in 1952 te Geraardsbergen
toen enkele bewoners van het weeshuis een manier zochten om aan sport te
doen. Nadat een aanvraag om een voetbalploeg op te richten geweigerd werd
door het Bestuur van het C.O.O. (nu O.C.M.W.) viel de keuze al gauw op
basketball, een sporttak die toen in volle opgang was. Gustaaf De Vos, die
een voorname rol zou spelen in de verdere ontwikkeling van de club, zijn
broer Leon, Camiel De Turck (huidig Voorzitter), Romain en Urbain Denollin,
Emiel Wicheleer, Richard Maudens en Roger Prové waren de spelers van het
eerste uur. Van bestuurszijde kon men rekenen op de goodwill en de inzet van
Jules Haegeman, Georges De Vos, Leopold Roman, Marcel Prové en Alice De Lil.
Het eerste basketball jaar in 1952 was voor de pas opgerichte club een
leerschool. Er werden oefenwedstrijden op het getouw gezet tegen ploegen die
al in competitieverband uitkwamen, en af en toe werd er deelgenomen aan een
tornooi. Alle onkosten die dit met zich meebracht werden door de spelers
zelf gedragen. De meeste verplaatsingen werden per fiets afgelegd, en voor
wedstrijden in Denderleeuw of Aalst nam men de trein.
COMPETITIEDEBUUT
Al vlug werd duidelijk dat, indien men in competitieverband een goed figuur wou slaan, er naar versterking diende uitgekeken te worden. Uit de combinatie van
‘oud-wezen’ en hun vrienden ‘de buitenstaanders’, groeide uiteindelijk de naam van de vereniging : BBC WEZEN-VRIENDEN, waarmee men het seizoen 1954-1955 het seizoen aanvatte. Frans Declercq, Willy Geyssels, Georges Capiau, Richard Van Droogenbroeck en Willy Daneels zorgden voor de sportieve versterking van de groep die door Georges Capiau werd getraind. Onder zijn leiding leverden de Wezen hun eerste veldslagen op het terrein aan het Stationsplein, terwijl het clublokaal een onderdak vond in
Café Saf, waar het nog steeds gehuisvest is.
Dat deze club toen reeds erg ambitieus was bewijst het feit dat men in het seizoen 1956-1957 de kampioenstitel in 4de provinciale binnenhaalde. Men bleef niet ter plaatse trappelen, want aan het einde van het seizoen 1960-1961 stootten ze door naar de hoogste provinciale afdeling. Om financiële redenen kon men aan basketball op nationaal vlak evenwel niet denken. Bij gebrek aan subsidies dienden de spelers zelf in te staan voor sportkledij, verzekeringsbijdragen, aansluitingingskosten bij de K.B.B.B., aministratieve kosten en de vergoedingen van scheidsrechters.
TERUGVAL EN WEDEROPSTANDING
Naast financiële beperkingen kende Wezen-Vrienden ook op sportief gebied sombere tijden. Degradatie naar 2de provinciale kon niet vermeden worden. Daar zouden ze een tijdje vertoeven, de goede seizoenen afwisselend met de minder goede. Het werd wel duidelijk dat men meer aandacht diende te besteden aan de jeugdpolitiek. Uit de inspanningen die men toen leverde kwamen jongens als Roger Van der Putten en Eddy Delcourt naar voor. Zij zouden, geruggesteund door de routiniers, het mooie weer maken.
De motor achter de jeugdwerking was Gustaaf De Vos, die er voor zorgde dat men bij de pupillen, miniemen en scholieren met een jeugdploeg uitpakten. Begin de jaren zeventig wisten Jean-Paul Pletinckx, Willy De Roeck en Christiaan D’Hooge en
Dirk Durant zich uit de jeugdreeksen op te werken tot vaste kernspelers naast Jacques Van Malder, Roger Vercleyen, Odillon Dubois, Walter Lauwaert en Raymond De Pril, die naast een actieve spelerscarrière van twintig jaar ook een dozijn jaren Voorzitter was van de club. Met deze ploeg werd zowel in de reguliere competitie als in de bekercompetitie furore gemaakt. In de Beker van België drongen zij door tot de 5de ronde waar zij tegen Waregem, toen 2de Nationale, het onderspit dienden te delven. In de Beker van Oost-Vlaanderen drongen zij door tot de finale.
Deze hoogconjunctuur zou men evenwel niet lang kunnen volhouden. Verscheidene spelers werden weggekocht : Jean-Paul Pletinckx ging naar 1ste Nationaler Elite Gent, Willy De Roeck trok naar Deinze, Dirk Durant naar Acron Ronse, Herbert Bersipont naar Wemmel en Ronny De Vos (huidig onder-voorzitter) naar Viane. Door dat verlies aan talent moesten de Wezen een stapje terugzetten.
Een nieuwe impuls diende van de jeugdploegen te komen. In 1974 speelden de cadetten kampioen in hun reeks en stilaan konden zij geïntegreerd worden in de fanionploeg. Stefaan en Dirk Van der Heyden, Luc De Vos, Ludwig Romeyns, Michel De Naeyer en Raymond Gaytant zorgden voor een nieuwe injectie.
Ter gelegenheid van hun 35-jarig bestaan wist Wezen-Vrienden zijn verloren plaats in 2de provinciale te heroveren. Met spelers als Guido Tuypens, Dimitri De Vos, Patrick Gaytant (momenteel secretaris van de club), Marc Buyl, Peter Holvoet, Peter Lorrez, Diego Garcia, aangevuld met de anciens Ludwig Romeyns, Michel De Naeyer en Filip Vander Putten slaagden zij er zelfs in om gedurende enkele jaren opnieuw aan te treden in 1ste provinciale.
NIEUWE WENDING
Mede door de metamorfose die het basketball de laatste jaren heeft ondergaan, en gedreven door de mindere resultaten die de laatste jaren werden behaald (tijdens het seizoen 1996-1997 speelden zij in de laagste provinciale reeks) werd in 1997, onder voorzitterschap van Dirk Durant, beslist om enkele ‘vreemde’ spelers aan te werven, met als betrachting om tijdens hun jubileumjaar 2002 opnieuw uit te komen in 1ste provinciale. De bestaande spelerskern met Peter Lorrez, Dimitri De Vos, Geert en Gunter Seghers, Patrick Gaytant, Glenn Van Noten en Joeri Van Holder werd versterkt met de Gentenaren Guy Pynaet en Filip Van Holen. Met deze ploeg kon men via een 2de plaats in de rangschikking promoveren naar 3de provinciale. Toen ook nog Nebosja Ivic en Jérôme Godin de Geraardsbergse kleuren kwamen verdedigen werd de kampioenstitel binnengehaald en zo promotie naar 2de provinciale afgedwongen. Na een sabbatjaar, waarin Ludwig Lievens de dubbele meter Nebosja kwam vervangen, werd tijdens het seizoen 2000-2001 de vooropgestelde ambitie om te spelen in 1ste provinciale reeds gerealiseerd.
Momenteel wordt de ploeg samengesteld door een aantal beloftevolle jongeren, als daar zijn Bram Denie, Koen en Bart Romeyns, Bram Flobert, Jeffrey Anthuenis, Styn Eeman en Christophe Dierickx, aangevuld met de ervaring van Geert Meuleman, Arnold De Rouck en Thierry De Raedt.
Op 4 mei 2002 viert deze geschiedenisrijke club zijn 50-jarig bestaan.